Waarom en voor wie?

HoPe richt zich op kinderen en hun gezinnen, die in benarde sociale en economische omstandigheden leven en onder extreme armoede te lijden hebben. De stichting helpt hen niet incidenteel maar duurzaam. Zó, dat zij in staat zijn op eigen kracht hun leven te leiden en hun ambities te realiseren.

De noden en vragen van de bevolking staan centraal in de aanpak van HoPe. Ondanks het feit dat Peru de laatste decennia een forse economische groei heeft doorgemaakt, heeft een groot deel van de bevolking daar geen deel aan. In de regio Cusco, gelegen in de Andes op een hoogte van 3400 meter en hoger, leeft ruim 40% van de bevolking onder de armoedegrens. Meer dan de helft van de kinderen lijdt aan ernstige ondervoeding. Zij hebben geen kans om zich op eigen kracht op te werken en de armoede te ontstijgen.

De voornaamste redenen zijn dat zij matig of geen Spaans spreken en beperkte toegang hebben tot goed onderwijs. De eerste taal van de bevolking in dit gebied is Quechua. Wie de Spaanse taal niet beheerst, kan niet deelnemen aan de maatschappelijke ontwikkelingen. Deze achterstand en achterstelling leiden ertoe dat zij nauwelijks tot geen toegang tot goede gezondheidszorg en gezonde voeding hebben. Dat heeft zijn weerslag op de thuissituatie: de medewerkers van HoPe worden steeds meer geconfronteerd met huiselijk geweld en misbruik van minderjarigen, vooral meisjes. 

En toen kwam Covid-19. Het virus heeft Peru hard getroffen met desastreuze gevolgen voor de bevolking. Het aantal besmettingen is enorm en dat geldt helaas ook voor het aantal mensen dat is overleden. De zwakkeren in een toch al kwetsbare samenleving worden als altijd onevenredig hard geraakt. Ze wonen en leven onder erbarmelijke omstandigheden dicht op elkaar. Meestal ontbreekt stromend water waardoor het met de hygiëne slecht gesteld is. Ook is het voedingspatroon over het algemeen erg eenzijdig en niet gezond. Werken doen ze hoofdzakelijk in de informele economie, waarbij hun activiteiten vooral toerisme-gerelateerd zijn. Door de lockdown kwam alles abrupt tot stilstand en zijn ook de toeristen naar huis. Als dagloner sta je dan met lege handen: geen inkomsten en geen buffer. Honger wordt een nieuwe vijand.

Niets doen is geen optie want nog meer dan ooit geldt dat zonder extra inspanningen deze mensen steeds verder achterop raken. Noodgedwongen schuift HoPe haar plannen tot nader order op de lange baan en schakelt terug naar activiteiten uit haar begintijd toen het aanpakken van ondervoeding dé prioriteit was. Dit heeft geresulteerd in het noodprogramma voedselzekerheid waarbij steeds meer berggemeenschappen zich aansluiten. En zo zet HoPe zich samen met de lokale bevolking en andere lokale partners in om de vicieuze cirkel te doorbreken, zodat deze groep vanuit hun eigen kracht vorm kan geven aan een onafhankelijk leven op een manier die past binnen de eigen omgeving en cultuur.

 

Doelgroep4
Doelgroep6

 

anbi

...en druk enter
...en druk enter